படித்ததில் பிடித்தது – 19 [காயா – தேன்மொழி தாஸ்]

படித்ததில் பிடித்தது – 19 [காயா – தேன்மொழி தாஸ்]

காயா - தேன்மொழி தாஸ்

காயா – தேன்மொழி தாஸ்

காயா மலர்கள்
முல்லை நிலத் தெய்வத்தின் சொற்கள்
அப்பூக்களின் நிறம் கடவுளின் தேகம்

இருளின் பேரகராதி இவள்தான்
பின் காயாதான் மூலவிதியானாள்
எனக்குள் காளியானாள்
மனக்கசப்பின் குறியீடானாள்
விதையின்றி தாயாகி விளைந்துகொண்டே இருக்கிறாள்.

எனது புன்னகை இளகாதிருக்கும் நாளில்
வெறுமை பற்றிச் சொல்ல
என் மொழி
ஆட்டுக்குட்டியின் அடிவயிற்றுக் கதறலாகும்.

வண்ணமேறி பிறந்த வரிக்குதிரைகளாய் அலையும் மேகங்கள்

பூமியின் அச்சு சுழலும்
புள்ளி யார் கண்ணிலும்
படாமல் இருப்பதைப்போல்
நமது காதல் மறைந்தே வாழட்டும்.

நீர்வாழ்த் தாவரங்களின் மோகம்தான்
நீரின் அதிர்வுகள்.

மலைப்பாதைகளில் தந்திரக்காரனின் விரல்களென
அசைகின்றன பெரணிச்செடிகள்..

இரண்டு கடல்
இரண்டு பிரபஞ்சம்
இரண்டு பித்தப் பை
கண்ணாடி ஸ்தானங்கள்
பார்வை கொண்ட கூழாங்கற்கள்
அலையும் ஓவிய ஞானங்கள்..
தட்டானின் கண்கள்.

வரையாடுகளின் சினைப்பருவ காலத்தை
வனாந்தரம் மறைத்து வைப்பது போலவே
தளிருடலை மறைத்து வைக்கத் துவங்கினேன்.

காட்டில்தான் நீலக்குறிஞ்சி பூக்கும்
காத்திருந்து காதலனோடு தரிசிக்கவும்
நாம் இங்கிருந்து வாழ்ந்து போன பிறகும்.

எனது ஆன்மா
சிறிய வைரப் புறாவின் கண்

இருவாட்சிப் பறவையின் அலகு
இருள் உறையும் காட்டின் மரப்பொந்தில்
பறந்தொளிவது போல்
இன்றைக்கும் சூரியன் மறைகிறது.

சிறுத்தைக் குட்டிகள் தன் தாயின் உடலில் அசையும்
காட்டின் கம்பீரத்தை நிமிண்டுகின்றன.

முத்த நீராலும் மலைப் படுகையின் மண்ணாலும்
குழைத்துக் கட்டப்படும் இருவாட்சியின்
பொந்து மழைக்காட்டின் குறியீடு
இவ்விரவில் இதன் அலகின் மஞ்சள் சூரியனின் உட்கரு.

மயிலின் முன்கழுத்தென நீலமேறி
வளைந்து ஓடும் ஓடையென வெட்கம்

காட்டுப்புறாவின் மேனியில்
விளையும்
கந்தகப் பொன்பச்சை நிறத்தை
உருகுமென் கண்கள் அணிகின்றன.

எங்கிருந்தோ தழுவும் உனது விரல்கள்
மலையாத்தி பூவிதழ்களாய்
என் மேல் உதிர்கின்றன.

துரோகங்களினால்
துடைத்துக் காலிசெய்யப்பட்டிருந்த
ஆன்மாவின் பாத்திரத்தில்
ஒரு துளியாய் விழுகிறது
உனது அன்பு.

எனது மனம்
சிறுத்தையின் வாயில் அகப்பட்ட
கலைமானின் கழுத்தாய்.

எனது இரவுகள் சிலந்தியின் நெசவுகள்

காத்திருப்பில்
காட்டுத்திராட்சைச்செடி என்மேல் படர்ந்துவிட்டது.

தட்டான்களின் முட்டைகள்
மலைவெளியெங்கும் நீர்நிலைகளில்
அதன் பால்யத்தோடு பருவகாலங்களையும் பதுக்கிவிடுகின்றன
மரணத்தை விதைக்க இடம்தேடுவதே
அதன் பறத்தல்

அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மக்களின்
அடுப்படிப் புலம்பல்கள்
விதைகளற்ற தாவரங்களின்
வருத்தங்களாய் வெறுமனே
வெளியைப் பிடித்து கதறி அசைகின்றன.

— தேன்மொழி தாஸ்.

 

மழைச்சாரல் – 19 [இழந்த மழை]

மழைச்சாரல் – 19 [இழந்த மழை]

மழைச்சாறல் – இழந்த மழை

மழைச்சாறல் – இழந்த மழை

இரவோடிரவாய்
வந்து போய் விட்டிருக்கிறது
மழை.

முன்வாசல் மரங்களின்
இலைகளிருந்து
துளித்துளியாய்ச் சிந்தும்
நீர்த்துளிகள்

நினைவூட்டியபடி விழுகின்றன
நான் தவறவிட்ட தருணங்களை!

காயத்ரி சித்தார்த்

மழைச்சாரல்  – 18 [மழைநாள்]

மழைச்சாரல் – 18 [மழைநாள்]

மழைச்சாறல் – மழைநாள்

மழைச்சாறல் – மழைநாள்

இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்ட
ஒரு மழை நாளில்

குமாஸ்தாக்கள் கோப்புகளிலிருந்து
சற்றே நிமிர்ந்து உட்காருகிறார்கள்

நீதிபதிகள் குற்றவாளிகளுக்கு
சற்றே மிதமான தண்டணைகளை
வழங்குகிறார்கள்

கணவர்கள் மனைவிகளுக்கு அளிக்கும்
சுதந்திரத்தைக் கண்காணிக்க கொஞ்சம் மறந்துபோகிறார்கள்.

ஒரு கண்டன ஊர்வலம்
சட்டென மகிழ்ச்சியான ஒரு மன நிலைக்கு மாறுகிறது

செய்யப்படாத வேலைகள் பற்றி
தொழிலாளிகள் பயம் குறைந்து காணப்படுகிறார்கள்

வேலை கொடுத்துக்கொண்டிருப்பதை
மறந்து முதலாளிகளும் கொஞ்சம் மழையை வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள்

பெட்ரோல் பங்கில் எனக்கு பின்னால் காத்திருப்பவன்
இன்று எந்த விரோதமும் இல்லாமல் இருக்கிறான்

வகுப்பறைகளில் குழந்தைகள்
ஆசிரியர்களைப் பற்றிய பயங்கரம் நீங்கி
வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

நண்பர்கள்
நண்பர்களைப் போலவே காட்சியளிக்கிறார்கள்.

எல்லா இடத்திலும் ஈரம் பரவிக்கொண்டிருந்த
ஒரு மழை நாளில்
நான் என் காதலைச் சொன்னபோது
நீ அதை
மறுக்கவும் இல்லை
ஏற்கவும் இல்லை

– மனுஷ்ய புத்திரன்

மழைச்சாரல்  – 17 [காதல்]

மழைச்சாரல் – 17 [காதல்]

மழைச்சாறல் –  காதல்

மழைச்சாறல் – காதல்

வாசம் ததும்ப விட்டு
பெய்யுது மழை
முள்ளில் சிக்கிய வண்ணத்துப்பூச்சி
மழை நீர் சொட்ட
சடசடத்து உதிர்க்கிறது
ஞாபக வர்ணங்களை
உடம்புலுக்கி நீர் உதறும் காகங்கள்
மழைக்கு ஒதுங்கிய வெள்ளாடுகள்
விலுக்கென பறக்கும் வவ்வால்
அதே குளிர்
அதே காற்று
நீதான் இல்லை
ஏதேதோ நேசிக்கக் கற்றுத்தந்த
நேசிகையே
இதோ வானத்தைப் பிரிந்த
மழை வந்து சொல்லுது ஆறுதல்
சொப் சொப்பென
டப்டப்பென
உனக்குமிந்த மழை
அங்கேதும் சொல்லுதா
இந்நேரம்

– (ரவிசுப்ரமணியன், ‘காத்திருப்பு’)

மழைச்சாரல்  – 16 [தாகம்]

மழைச்சாரல் – 16 [தாகம்]

மழைச்சாறல் - தாகம்

மழைச்சாறல் – தாகம்

காதுமடல்களை செதுக்கிக் கொண்டு
கடக்கிற காற்று
கண்களுக்குப் பின்னால்
ஏதோ ராகத்தில் அசைகிறது.

தலைக்கு மேலே ஓடிய மேகம்
என்னை வாசலென நினைத்து
தெளிக்கிறது

விலைபேச முடியாத வாசத்தை
காற்றின் சிறகில் ஏற்றிக் கொண்ட
மழை
தள்ளாடித் தள்ளாடி சிதறுகிறது
மண்ணின் தாகங்களிலெல்லாம்

முடிவும் தொடக்கமுமற்றுப்போன
ஈரத்தின் ஆனந்தத்தில்
நதி நெடுக
ராட்டினமாடி விளையாடுகின்றன
மழையின் சுவடுகள்

பின்
துளிகளோடு பொழிந்து
நீலம் வெளுத்துக் கிடக்கும்
வானத்தை
வாசல் பள்ளத்தில்
கடக்கிற போதெல்லாம்

காலுக்கடியில்
மறுகுகிறது மனது
மற்றுமொரு மழைக்காய்.

— (தேன்மொழி, ’அநாதி காலம்’)

மழைச்சாரல்  – 15 [தண்ணி நூல்]

மழைச்சாரல் – 15 [தண்ணி நூல்]

மழைச்சாறல் -  தண்ணி நூல்

மழைச்சாறல் – தண்ணி நூல்

நேற்றுப் பெய்த மழை
ஸ்ருதியினுடையது.
தண்ணி நூல் என்று
பெயர் வைத்திருந்தாள்.

இன்றைய மழை
அமுதாவினது.
டம் டம் என்பது
அதன் பெயர்.

நாளைய மழைக்கு
ரெயின் என்று பெயர் வைத்து
காத்திருக்கிறான்
டிச்சாங்கா எனப்படும்
த்ரிஷாங்கன்.

கால காலமாக
கனகோடி நூறாண்டாக
பெய்யெனப் பெய்து
வையத்தை வாழ்வித்தபடி
பொழிந்தபடி இருக்கும்
இந்தப் பெருமழை
புன்னகையோடு
பிள்ளைகள் வைக்கும்
பெயருக்காகவும்
பெய்தபடி இருக்கிறது.

மழைச்சாரல்  – 14 [மழை போன பின்னும்]

மழைச்சாரல் – 14 [மழை போன பின்னும்]

மழை போன பின்னும்

மழை போன பின்னும்

பச்சையுமாய்
ஈரமுமாய் குளிர்ச்சியுமாய்
தலை துவட்டாம்ல்
மரங்கள்…
செடிகள்…
கொடிகள்…